برخیز که می‌رود زمستان

بگشای در سرای بستان

 

نارنج و بنفشه بر طبق نه

منقل بگذار در شبستان

 
وین پرده بگوی تا به یک بار

زحمت ببرد ز پیش ایوان

 
برخیز که باد صبح نوروز

در باغچه می‌کند گل افشان

 
خاموشی بلبلان مشتاق

در موسم گل ندارد امکان

 
آواز دهل نهان نماند

در زیر گلیم عشق پنهان

 
بوی گل بامداد نوروز

و آواز خوش هزاردستان

 
بس جامه فروختست و دستار

بس خانه که سوختست و دکان

 
ما را سر دوست بر کنارست

آنک سر دشمنان و سندان

 
چشمی که به دوست برکند دوست

بر هم ننهد ز تیرباران

 
سعدی چو به میوه می‌رسد دست
سهلست جفای بوستانبان

شیخ‌ مشرف‌الدین‌ ابن‌ مصلح‌ بن‌ عبدا   شیرازی‌ موسوم‌ به‌ شیخ‌ سعدی‌ ‌